Astazi am esuat iarasi in incercarea mea de a ma trezi la timp pentru cursuri (nici de la 16:00 nu as fi putut sa ajung…) dar cand, intr-un final, m-am trezit, am decis ca trebuie sa ies din casa, altfel riscam sa mucegaiesc. Si am iesit fara sa stiu incotro ma indrept. Am constat ca e frig, de cafenele n-aveam chef, am decis sa merg in Mall-ul de langa casa. Si acolo… m-am plimbat prin diverta cautand ceva anume, n-am gasit… m-am scarpinat in cap si am decis ca ma duc la film. Habar n-aveam ce filme sunt, cand sunt si daca sunt. Am nimerit la Concertul regizat de Radu Mihaileanu. N-am mai plans si ras atat de mult si de sincer la un film de… dintr-o viata anterioara probabil. Da, am bocit mai mult la Lista lui Schindler si sigur am ras mai mult la Madagascar sau Shrek. Dar un film care sa-mi dea alternativ cele doua stari n-am mai vazut! (adevarul e ca nici nu ma uit la foarte multe filme) De fapt, n-am mai vazut nimic de genul asta. Bine, il ajuta mult si coloana sonora (duh!!!), dar asta nu inseamna ca e mai putin impresionant. Il recomand oricui si oricand. Nu garantez partea cu plansul, dar de ras sigur rade toata lumea.
Si cum eu sunt eu, cand am ajuns acasa m-am hotarat ca imi iau casti maine. Nu se mai poate asa, am nevoie de sunet de calitate. Oricum in ultimele doua saptamani mi-am rasfatat latura artistica si ziua de astazi m-a facut cumva sa ma hotarasc. Dar nu era suficient… mi-a dat prin minte ca as putea sa incep sa invat sa cant la vioara. Am apelat la prietenul meu google sa vad cam ce profesori ar fi, cam cat costa o vioara (am mai trecut printr-o pasa asemanatoare cu pianul… ma decisesem si asupra modelului, mai ramanea doar sa strang bani si sa ma mut singura – suficient timp sa termin si conservatorul, deci) etc. Stiam ca e un intrument greu de care se lasa multi dar atatea descurajari pe forumuri m-au demoralizat total. Eu nu inteleg cum pot unii sa spuna “n-ai sa reusesti” cu atata usurinta. Parca nici lui Sisif nu i-as spune asa, de la obraz, ca se chinuie degeaba, cu atat mai mult nu as descuraja un derutat care nu stie pe ce cai vrea s-o apuce. Mmm.. altii nu sunt ca mine. Una peste alta, m-am decis: mai tarziu ca acum nu am timp. Vine sesiunea… trebuie sa strang bani… si, ma rog, eu am un talent rar de a renunta la lucruri inainte de a ma apuca de ele. Probabil in mintea mea sunt un fel geniu capabil sa faca orice din moment ce m-am inchipuit si inginer si artist si avocat si comandant de nava si… cate si mai cate! O sa ma maturizez eu intr-o zi… poate.
P.S. Nu vreau sa se revolte nimeni de comparatia cu Madagascar si Shrek. Ma refeream strict la cantitatea de ras. In plus, oricum nu am pretentia ca ma pricep la filme… chiar… regizor nu am vrut sa fiu pana acum. Ciudat.
0 Responses to “Concertul… si eu”